İtiraf

Aynalar 

Çokça güldüğüm

Çocukluk yıllarım

Belki de hiçim kaygısını 

Hiç duymadığım 

Dünyayı yaratıcı kucağı 

Cennet sandığım 

Hiçbir şeyin anlamını

Çokta kurcalamadığım

Aynalar 

Çokça küstüğüm

Ah o zamanlarım

Kaygının sıkı sıkı sardığı 

Kendimeydi bitmez garezim

Susmaz kinim 

Anlamam anlatamam anlayamam

Ne neden niçin.

Aynalar 

Çokça kaybolduğum

Suskunluğum

Ruhsal yokluğum 

Her şeyin kaybında 

Biri olduğum

Olduğumu umduğum 

Yer yurt bulamadığım

Kelimeleri sadece duyduğum

Anlayamadığım

Aynalar 

Utanmadan vurulduğum

Sonlu kanatlarımdan 

Biliyorum artık uçamam

Yaralıyım umudumdan

Yıllarca umduğumdan

Herkes kadar 

Herkes gibi

Aynalar

Susmadan konuştuğum

Arsızlık bulaştı sonra

Suskun dudaklarıma 

İnanmaz olmanın cesareti 

Konuştukça konuşturdu 

İçimdeki yaranın azameti

Dilimi yersizce coşturdu 

Aynalar 

Korkakça andığım

Şimdi tekrar yemin etmeli 

Bir ömür konuşmak nafile 

Bir dize susmak gerekli

Kelimelerin derinini

Gizini görmeli 

Kalbindeki özden öpmeli.

"Mine Özen"