Nötron Ateş Böcekleri

 

Sessizlik bir delik gibiydi
Kimseler gölgeye düşüyordu
Saatler çalışmıyormuş gibiydi veyahut
Duymuyorduk seslerini
Yumak bir görünüp bir kayboluyordu
Bence hiç bi problem de yoktu 

Ayparkında bir kutu
İçinde evren dolu
Girdim baktım dün geldi karşıma
Çocuk düşlerimden koştu

Kendinden başkasını görmedi
Beni görene kadar
Ben onu görmedim kimi
Kimi çok sövdüm kimi gülüyordum
Bir taneydim ona göre
Zannı oydu otel bile değildi
Ora bana göre

Yaşlarım geldi geçti
Ben hala bugün zannetim dünü
Ağaçlar kıyafet değiştirdi sadece
Ben yaşarken bugünü

Nötron ışıklar parladı
Ateş böcekleri uçuştu
Gürültü boğuktu
Mor sisler duyuldu
Kendi görmedi
Bir ara
İçerdeki odada
Adam ilan oldu
Ama sonu yoktu

O bilir çünkü bazılarından bile uzun yaşamıştır
Temmuzdu gülüşlerimize kan oturdu
Ağustosta üstümüze çiçekler yağdı
Gördü artık bir değil ikiydi
Benden başka beni yansıtan
İki kahverengi aynaydı
Kendinden bile parlaktı
Resim kapadı kenarını
Bin gözünden biri kördü
Düşündü çok düşündü
Biricik olmadığını çözdü

"A.Enes Özen"