Yedi Basamak
Sıfırıncı basamak
Günler ağır aksak
Yüzüne tebessüm yasak
En sevdiğin kelime anmak
Korkutuyor adım atmak
Zihninizi yakıyor olacak
Geçiyor günlerin
Bir gül fidesi umarak
***
Zamandır geçecek
Yastır bitecek
Günler eriyecek
Kalbin bir diyecek
Artık arttım sanacaksın
Kan kusan kalbine
Tuz basacaksın
Unutacaksın
Bir gül fidesi alacaksın
***
İki olmak büyüyecek gözünde
Limanın olsun diye değilde
Gözünün nuru olsun diye
Susacaksın
Kendi sesini unutacak kadar
Kalbinden griler savrulana kadar
Tekrar kanacak kadar unutacaksın
O fideyi toprağı ile buluşturacaksın
***
Ey kan rengi saçlı
Kafanda kimleri öldürdün
Bir yükselmek türküsü tutturdun
İçin kızıl kana boyalı
Dışına bunu nasıl unutturdun
Oldun mu üçüncü basamak
Buldun mu umduğunu
Uykularının yerine koyduğunu
Şimdi fidenin tomurcukları
Sana işveli kızıllar saklıyor
***
Ah o merdivende dördüncü kısım
İşte en sevdiğin anda ve yaştasın
Her gece kafesine girercesine
Kollarına sarıldığın sığındığın
Göğüs kafesinin altında çarpan
O kalbe sayısız şükürcü ve duacı olduğun
Ömrünün yarısın da umduğun
Belkide umduğundan fazlasını bulduğun
İşte saklı olan verildi sana
Güllerin bir bir açıverdi
İçin artık neşeli bir panayır yeri
***
Büyü artık diyorlar
Merdivende beşinci adımınmış
Saçların karlanmaya başlamış
Aynaların düşmanlaşmaya
Yüzünde geçmişin şiirleri
Seyrettikçe sen anlatırlar sana
Yüzün gözün kelime içinde kalır
Yüreğinse gül fiden gibi
Bazı bazı yaralanmış
Bazı bazı yapraklar kurutmuş
Ama sevmeyi anmayı hiç unutmamış
***
Uslanma demidir bilirsin
Ömür geçmiş tortusu kalmış
Pek çok sözler unutulmuş
Umut edilenlerin yerini yaslar tutmuş
Herşey fazlaca karışmış kırışmış
Yürek uslanmış belki de yorulmuş
Merdiven giderek eskimiş
Altıncı basamak olmuş
Gül fiden sonbahara teslim olmuş
Yapraklar dökülmüş daldan taze beden kurumuş
***
Merdiven bitmiştir
Kibrin umudun nafile
Son basamak bu
Ne görüntün ne ruhun kar etmez
İsyanın anlamsız elbet ki ölüm var
Yürek beyhude ürkersin
Yedinci basamak bu
Dünya 6 günde yaratıldı
Sen yedinci günde durdun
Tüm ah ile vahından kurtuldun
Saksı da kaldı kökler Gülden geriye
Elbet açmanın bir gününü yolunu bulacaktır
Sanma bu bitiş ebedi
Münevver Özen