Kırmızı Elbiseli Kız Çocuğu
Başlardı bayram
Babamın namazdan gelişi ile
Annem hazırlardı neşeyle
Bir ay sonranın ilk kahvaltısını
Kardeşlerim uykulu hülyalı
Hiç yorulmaz annem
Günlerden olunca bayram
O gün küsmez kimse
Kırılmazdı çocuklar
Edilirdi işte idare
Düşüm kırmızı elbise
Getirmişti dedem bize
Uzun bir yol sonrası
Ben çok sevinirken
Ve giyeceğim sanarken
Babam kızdı birden
Çok kızdı
Günü griye boyadı
O o günü unuttu
Ben unutmadım
Bir bayram şiirinde onu andım
Babam pek merhametli adam
Küçük bir kız çocuğu iken
Onun ortağı ben
Heryerde varım peşinden
O mübarek nasırlı elleri ile bir evi aydınlatırken
Elinde pense çekiç dübel
Peşinde gökkuşağı lülerim ve ben
Çok çalışır babam
Der ev geçindiremez tembel adam
Sonra büyüdüm ben uzadı saçlarım
Geldi büyüme sancılarım
Babam dedi sen gelme benle
Ben ağladım
Söz dedim giymem kırmızı elbise
Olmazdı büyümüştüm işte
Koca kız olmuştum
Koca kızlar babayla gezemezdi
Evde oturup cam güzeli olmayı öğrenirlerdi
Babamı hep çok sevdim
Çok severim
Umarım ki hep seveceğim
Onu çok sonra anladım
İnsan yetiştirmek zordu
Bir ev inşa etmekten
Gökkuşağı kafam sorun teşkil ediyordu
Şeytanlarla benim yerime yarışıyordu
Sonra değişti gerekler yasaklar
İnsan bu yaştan sonra
Vicdanı ile oturup kalkar
Öğütlemeyi sevmez babam
Biz görürüz kendisi yapar
Bazen bir çocuğun başını okşar
Bazen anneme bir sürü Neşe toplar
Sonra kocaman bir güneş gibi çınlar
Biz coşkusuna bakıp biraz daha uzarız
Sayesinde varız
Eksik olma dileriz
"Münevver Özen"